Huis aan Huis Enschede

"Die olie!" zei mijn vrouw tegen hem. Hij was diep groen. Ze had hem met alle vingers van het bord gelikt. De chef straalde.
"Maken we zelf", zei hij.
"O, de peperige nasmaak in je keel", zei mijn vrouw.
"We gebruiken alleen de geplukte olijf. Olijven die op de grond vallen worden beurs. Ze maken de olie zurig. Deze is zo puur als wat", zei hij.
"Ik zou hem uit de fles kunnen drinken", zei mijn vrouw.
"Ik doe het wel eens als ik 's morgens opsta", zei de man. Hij knipoogde erbij.
De olie was lekker, dat moest ik toegeven, maar op de een of andere manier had dit gesprek tussen mijn vrouw en die kok een component die me niet helemaal beviel. Het werd tijd om van onderwerp te veranderen. "O, die bonen", zei ik. De chef haalde zijn schouders op. "Telen we zelf", zei hij.
"En de cicoria?"
"Uit eigen tuin", zei de man.
"Weet u dat er een liedje is van Domenico Mudugno dat over cicoria gaat?" vroeg ik. Cicoria is een soort andijvie met een krullend blad.
"Ik ken alles van Modugno", zei de chef. Hij leek verontwaardigd. Domenico Modugno is een legendarische zanger van het Italiaanse levenslied, geboren in deze streek, die het festival van San Remo vier keer heeft gewonnen, de eerste keer in 1958 met het liedje Volare dat nummer één in de hele wereld zou worden, tot in de VS aan toe.
"Hij bezingt ook de bonen van Puglia", zei ik. Zonder me aan te kijken goot de man een scheut olie uit een andere kan over mijn bonenpuree.
"Dit is mindere olie. Wilt u die ook proberen?" vroeg de kok aan mijn vrouw.