De Ahrenberger

Willem Duys vond het niet leuk, maar hij zag ook wel in dat hij in Oostenrijk niet zo veel tevertellen had als in Nederland. Toen we beloofden na een uurtje op te hoepelen liet hij ons onze gang gaan. Verder heb ik hem nooit ontmoet, al was Duys zo'n radio- en televisiepresentator die de indruk wist te wekken echt bij jou in de huiskamer aanwezig te zijn. Zo iemand is er nooit meer geweest.

In september 1991 was ik een paar dagen in Saint-Paul-de-Vence, ook om er te filmen. Dick van Dijk was onze locale producer. Dick was een ex-profvoetballer van FC Twente, Ajax en Nice. Nu scharrelde hij wat in huizen, maar voornamelijk flaneerde hij. Nooit heb ik iemand gekend die zo goed kon flaneren als Dick van Dijk."Bonjour Monsieur Diek", zeiden mensen. Joviaal groette hij terug. Als hij niet flaneerde speelde hij jeu de boules met Yves Montand, met wie hij als het regende ook dagenlang zat te kaarten in het café aan de overkant van het fameuze hotel La Colombe d'Or.
Dit alles vertelde hij toen we na een laat diner terugreden van Cannes naar St. Paul. Het was een uur of twee 's nachts. De weg kronkelde omhoog naar het pittoreske dorp. Eén of twee bochten voordat we de dorpskern bereikten, toeterde Dick. Het geluid van de claxon knalde hard tegen de rots links van ons en stuitte terug om langs de olijfbomen naar beneden richting de zee te rollen in de doodstille nacht. "Wat doe je nou, Dick?" vroeg ik. "In die bocht woont Willem Duys. Altijd als ik laat thuis kom toeter ik. Dan denkt hij even aan me. We hebben ruzie, zie je", zei Dick met een flauwe glimlach. Een paar jaar later was hij dood. Willem Duys nu ook. Zo gaan de levens en de ruzies voorbij.