De Posthoorn

Mijn herinnering zegt me dat Willem, terwijl Dick in het locale café zat te kaarten met Yves Montand, iets te zeer aandrong aan de legende te mogen worden voorgesteld. Louter het optikken frist mijn geheugen op.

“Zie je niet dat we zitten te kaarten, Willem”, zei de geïrriteerde Van Dijk. Een brouille was geboren.

Een Nederlander die wel via Dick van Dijk bij Yves Montand terecht is gekomen, met verstrekkende gevolgen, was Ivo Niehe, die hem in 1991 mocht interviewen. Op 3 oktober 2011 staat Niehe in het Parijse Joop van den Ende theater Mogador met zijn programma ‘Yves Montand et les Femmes’. Als hij de zaal vol krijgt zitten er 1800 man, een huiveringwekkend aantal.

Dat Niehe de ambitie heeft verbaast me niet. Hij is ten slotte als zanger begonnen. Het zal in 1966 of 1967 zijn geweest dat mijn vrienden en ik naar een café gingen op het August Allebéplein in Amsterdam Slotervaart. Daar traden op Ivo and the Furies. Onze klasgenoot Herman Schiering speelde de bas. Ik keek tegen hem op al was het alleen maar omdat hij chocomel met whisky dronk.

Ivo zong helemaal niet slecht.

Wij hadden ook een bandje en we waren jaloers op het gemak waarmee die Furies hun covers brachten. Ivo zong de melodieuzere Beatle-liedjes, een jongen voor de Stones was hij niet, en ik herinner me beslist een nummer van Bob Bouber: ‘Ik heb genoeg van jou’ (en al je mooie woorden/ik heb genoeg van alles wat je zegt/ ik ga maar weg je zult je wel vermaken/je hebt je nooit zo sterk aan mij gehecht).

Ivo bleef kaarsrecht overeind.

Nu gaat hij Montand zingen in Parijs.

Chansons als ‘Les Grandes Boulevards’, ‘La Bicyclette’ en, ik durf het nauwelijks uit te spreken: ‘Les Feuilles Mortes’.

Ik zie de flauwe, ironische glimlach van Dick van Dijk.