De Posthoorn

Ongeveer in dezelfde tijd begon ik vanuit mijn studentenkamer televisiekritieken voor te dragen in een live show van Henk Terlingen voor Veronica, dat net was toegelaten tot het publieke bestel.

Binnen een jaar of twee had ik hoorspelen geschreven voor de NCRV, voor Theo Stokkink van de KRO, was ik lid van een komisch forum bij de VPRO en ging ik werken bij het programma ‘Tussen Start en Finish’ van de VARA.

Om de identiteit van de omroepen heb ik me nooit bekommerd en zij niet om die van mij. De omroepen keken met zo veel zelfvertrouwen naar de toekomst dat ze geen  enkele waarde hechtten aan de kleur van het creatieve talent dat ze inhuurden. De katholieken, protestanten, socialisten en liberalen die hun zuil bestaansrecht gaven, waren in vaste dienst. Zij preekten voor de eigen parochie. De free lancers overschreden de grenzen.

Hoe anders is het nu. De omroepen zijn zo in het defensief dat ze zich terugtrekken achter de slotgrachten van hun levensovertuiging en ideologieën.

Voor de nieuwe omroep Powned maakte ik dit voorjaar zes documentaires. Ze waren goed. Ik vond dat niet alleen zelf maar Powned ook. Helaas hadden ze aan kwaliteit geen boodschap meer, zeiden ze. Alles draaide vanaf nu om Powned. Over vier jaar moeten ze 150.000 leden hebben om te overleven. Dat betekent dat ze het merk Powned er net zo lang in gaan stampen totdat die grens is bereikt. Het omroepbestel is een conglomeraat van promotie-apparaten voor het eigen merk geworden. De marketingmachines draaien op geld van de overheid. Wie de meest efficiënte campagnes voert, krijgt over vier jaar opnieuw geld van de overheid om weer nieuwe campagnes op te zetten.       

Het wachten is op iemand met een visie op het bestel. Het woord Sint-Juttemis dringt zich op.