De Posthoorn

Ik vond dat de man weinig respect toonde voor de schoonheid van de omgeving waarvan hij deel uitmaakte. Waarom droeg hij geen lange broek? Zo’n kleine moeite. Overal in het oude Europa beoordelen ‘welstandscommissies’ de esthetische aspecten van het kleinste uitbouwtje aan woonhuizen, winkelpanden en wolkenkrabbers, maar deze man mocht er bijlopen zoals hij wilde.

Ik wind me wel vaker op over het uiterlijk van deze en gene. Een echtpaar rijdend op dezelfde fietsen en gestoken in dezelfde windjacks. Waarom? Waarom allebei datzelfde witte haar en die identieke brillen van Pearle! Je ziet deze echtparen vaak in de Achterhoek, op de fietspaden van de Hoge Veluwe en in de duinen achter Bergen Binnen. Ik mijd die plekken. Ik ben mijn eigen welstandscommissie.

Waar is de ambitie naar een zeker onderscheid?

Honderdduizenden vrouwen dragen een te korte broek. Zo’n licht gekleurde broek die halverwege de kuiten ophoudt te bestaan. Daaronder steevast witte sokjes. Dit zijn vrouwen tussen de vijfenveertig en vijfenzestig. Als ze gaan wandelen langs het Pieterspad of zoiets, of een museum bezoeken, dragen ze er ook nog eens bergschoenen onder. Het is een statement, denk ik, waarmee ze willen zeggen: ik ben inderdaad een vrouw maar aan seks denk ik gelukkig nooit meer. 

Aan de andere kant van het spectrum vinden we de vrouwen in hun King Louie bloemenjurken en stippelrokken met hun korte laarsjes. Ook deze groep maakt een statement: we zijn vrouwen, we zijn over de vijftig en we denken de hele dag aan seks. Het is niet erg. Wat me stoort is de uniformiteit.

Mannen uit het Gooi die een rode broek dragen horen een straatverbod te krijgen.