Streekblad

Het was weer een bijzonder schaatsweekend. In Engeland verrasten het Nederlandse damesteam shorttrack met een zilveren medaille op de 3000 meter aflossing. We mogen trots zijn op de Zoetermeerse inbreng van de dames Van Kerkhof. Het langebaanschaatsen eindigde iets minder euforisch dan de eerste dagen werd verwacht, of gehoopt beter gezegd. Maar Nederland spreekt in de volle breedte van de disciplines een stevig mondiaal woordje mee. Persoonlijk vond ik de prestaties van stayer Bob de Jong er toch boven uit springen. Zijn ‘negative split’ – de tweede helft van een race versnellen – is ongeëvenaard.
Goede en slimme hardlopers kunnen dat ook. Onder die categorie val ik dus niet, want ik begin altijd aan de te snelle kant. Het voelt bij mij tegennatuurlijk om bewust langzamer te starten dan mijn gevoel me ingeeft. Vandaag probeerde ik het niettemin bij de CPC-loop in Den Haag. Het lukte de eerste 3 km (netjes op het schema van 4:24 per km, dat ik ‘vlak’ wilde lopen) wonderwel, maar ik vond het toch iets te langzaam (ik wilde graag wat reserve opbouwen). En jawel, de km’s 4 en 5 heb ik dus te hard gelopen (4:08), waar ik pas na de 16e km de tol voor moest betalen. Met voorzichtig balanceren op de grens van wat nog lukte het om het verval een halt toe te roepen bij 4:30 in de laatste km’s. De eindtijd van 1:32:08 was ruim onder de streeftijd van 1:32:45. Maar toch … toen ik tijdens de laatste honderden meters op het Malieveld de finishlijn in behoorlijke sprint naderde besefte ik dat ik met een evenwichtigere opbouw gemakkelijk onder 1:32:00 had kunnen komen. Dit inzicht leverde twee prettige gedachten op: opnieuw leerde ik weer wat bij tijdens het hardlopen én er is een mooi nieuwe barrière die uitnodigt om snel geslecht te worden ..

Op bijgevoegde foto geniet ik nog na met twee andere lopers die met de CPC de Stichting Polliewollie hebben geholpen met sponsorbijdragen.
Mijn sponsoropbrengst werd bijeengebracht door Mariëtte van Leeuwen. Als sportieve wethouder van Sport had ze graag zelf gelopen, maar fysiek ongemak verhinderde dat. Ze vond in haar voorganger een dankbare vrijwilliger om ‘haar plek’ waar te nemen.

Frans Muijzers
Reageren? columnstreekblad@muijzers.nl