De Posthoorn

In de afgelopen maanden interviewde men figuren als José Barroso, de voorzitter van de Europese Unie, de Nederlandse architect van wereldfaam Rem Koolhaas, Donald Rumsfeld, ex-minister van Defensie van de VS, Sean Parker, een van de hoofdpersonen in de prachtige film ‘The Social Network’, Morgan Tsvangirai, de Eerste Minister van Zimbabwe en laatst was Howard Schulz aan de beurt, de baas van Starbucks, een koffieketen met meer dan zeventienduizend vestigingen wereldwijd.

Sinds kort kopieert NRC/Handelsblad het format, inclusief de afgedrukte rekening van de lunch. De NRC is wat we hier een kwaliteitskrant noemen, maar niet te beroerd om een goed idee te schaamteloos te stelen.

Helaas zijn de geïnterviewden niet wereldberoemd.

Het jongste artikel heette ‘Lunchen met Kluun’.   

Daar ga je al, als NRC.

Wil iemand weten wat Kluun eet?

Nou vooruit, omdat jullie zo aandringen: Kluun eet sushi.

De man let op zijn lijn.

De journaliste beschrijft zijn entree in een ‘hip’ Amsterdams restaurant. Niemand kijkt op. Volgens Kluun zegt dat niks.

“Hoe bekender de Nederlander, hoe ongeïnteresseerder de Amsterdammer kijkt”, zei hij.

Kluun komt uit Tilburg en is permanent op schoolreisje in de grote stad.

Onlangs kwam ik hem tegen in de foyer van een schouwburg, althans een mij onbekende man op gympen stelde zich aan me voor. 

‘Raymond Pruppevlum”, verstond ik.

“En ik ben Nathalie. De vrouw”, voegde ze er veelbetekenend aan toe. Kennelijk werd ik geacht op de hoogte te zijn van identiteiten waarnaar het vooralsnog gissen was.

Het beste is om dan maar gewoon te gaan praten, is mijn ervaring. Dan valt het zogenaamde kwartje op den duur vanzelf.