De Posthoorn

Het is allemaal begonnen in Italië aan het begin van de jaren tachtig. Omdat in het huurhuis de faciliteiten ontbraken moest ik op zoek naar een wasserij. Mijn eerste ‘lavanderia’ bevond zich in Castel Rigone. Hij werd bestierd door een broodmagere vrouw met diepliggende ogen die een gedreven blik uitspuwden. Stuk voor stuk liet ze de vuile kledingstukken door haar handen gaan.

De wasvrouw van Cisternino in Puglia waar ik tegenwoordig in de zomer een beroep op doe, is van hetzelfde laken een pak. Bijna liefkozend telt ze stuk voor stuk de vuile onderbroeken en sokken. Dan schrijft ze met een enorm zeskantig potlood de aantallen in een boek vol carbonpapier. Zelfs deze bonte was krijg ik gestreken terug. Gewassen en gestreken sokken en onderbroeken! De Italiaanse wasvrouw weet hoe ze een man kan laten kwijlen.

Maar laat ik de Franse wasvrouw niet te kort doen. Onlangs heb ik een wasserij ontdekt in de stad Tulle waar je overhemden kunt laten wassen en strijken voor één euro vijftig. Dat noem ik bizar. En hoe je ze terugkrijgt! Niet aan zo’n goedkoop hangertje waar je altijd een keer per ongeluk op gaat zitten, met alle vervelende gevolgen van dien, welnee, zo scherp gestreken en opgevouwen zijn ze dat je er brood mee zou kunnen snijden. Hetzelfde geldt voor de lakens en slopen. Omdat het een beetje raar zou zijn in de winkel al je neus diep in het verse wasgoed te stoppen, moet ik ermee wachten totdat ik buiten om de hoek uit het zicht verdwenen ben.

Dat ik bij haar afwezigheid nu ook hier aan mijn perversie toegeef, mag mijn vrouw niet weten. Vanmorgen heb ik vijfendertig euro moeten betalen voor zes overhemden en anderhalve kilo bonte was. Dat durf ik haar echt niet te vertellen.