De Posthoorn

Van bovengenoemde patiënten is het de eerstgenoemde in het rijtje die op zondag 1 mei ‘zalig’ is verklaard door zijn opvolger. Heiligheid wordt verwacht. Tijdens zijn begrafenis scandeerden tienduizenden aanwezigen al: “Santo subito!” Oftewel: heiligheid nu.

Wat het precies is om zalig te zijn weten we niet. Maar het moet ontzettend lekker aanvoelen anders was er niet zo’n vraag naar. Je moet er wel iets voor doen: om de staat van zaligheid te bereiken, moet de zalige in spe minstens één wonder hebben verricht.

Aan paus Johannes Paulus II, ook wel Popie Jopie genoemd, wordt het wonder toegeschreven de toen 44 jarige Franse non Marie Simon-Pierre te hebben genezen van de ziekte van Parkinson. Ervaringsdeskundige Johannes Paulus II zou de prestatie hebben geleverd vanuit het hiernamaals, een wonder op zich. Dat is niet van belang ontbloot want voor een heiligverklaring, de volgende stap, is meer dan één wonder nodig.

Zuster Simon-Pierre leed sinds 2001 aan de ziekte van Parkinson. Op zekere nacht, na een gebed gericht aan de dode paus, stopte haar hand ineens met bibberen. De trilfunctie was weg, haar schrift weer leesbaar.

Tijdens de jaren ervoor was het van kwaad tot erger gegaan: ze kon niet meer autorijden, lopen ging moeilijk, haar linkerarm hing slap omlaag en ze kon haar eigen schrift niet lezen. Als de lijdende paus op de televisie was zapte ze weg.

“Aan hem zag ik hoe het met mij zou eindigen: in een rolstoel”, zei ze tijdens een persconferentie.

Haar genezing kon ze niet in woorden vatten: zo groot, zoiets onzegbaars, een, een….. wonder was het.

De dokters stonden er versteld van, een voorwaarde zoals beschreven in het Vaticaanse protocol van zaligverklaring: de genezing moet plotseling en permanent zijn en dokters moeten versteld staan.

Namens de Nederlandse regering was de voormalige voorzitter van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid Piet Hein Donner in Rome aanwezig om de zaligverklaring gade te slaan.