De Posthoorn

Europese Pax Christie PSP-ers zijn verontwaardigd over deze ‘moord’ en vinden dat het recht zijn loop had moeten hebben. Alsof deze ‘targeted killing’, zoals het nieuwe eufemisme luidt, geen gerechtigheid was.

Er bestond een tijd dat de CIA vuil spel speelde. In de Koude Oorlog deden ze dat toen het communisme het Slechte vertegenwoordigde. Alles was toen geoorloofd. De CIA werd bevolkt door Don Draper-achtige cynici, of naïevelingen, afkomstig van de beste Amerikaanse universiteiten. Nette jongens met een pak aan en een das om waren het die hun hele leven indiaantje zouden blijven spelen. (De codenaam van Bin Laden, Geronimo, is nog een verwijzing naar die tijd van Arendsoog en Witte Veder.)

Iemand die dood moest van de cowboys van Langley was Fidel Castro. Eerst stuurden ze de Maffia achter hem aan. Dat ging niet goed. De Maffia, per definitie partner in crime, kon het niet over zijn hart verkrijgen om te moorden uit naam van een moraal.

De CIA ging het zelf doen. Ze stuurden Castro een duikpak dat van binnen was behandeld met gif. Wie het aantrok was meteen dood. Welnu, Castro leeft nog dus aan goedgelovigheid zal hij niet sterven.

De CIA keek in die jaren waarschijnlijk veel naar het werk van Eddie Constantine, de koning van de B-film. De geheime dienst ging nog een treetje lager en bezorgde Castro een sigaar met springstof erin. Het klinkt misschien onwaarschijnlijk maar dit was in een tijd dat president Kennedy het, ondanks zware rugklachten, elke dag met een andere vrouw deed, dus het vrije Westen was één grote Bondfilm.

Castro stak de sigaar niet op, of, wat waarschijnlijker is, hij stak hem wel op maar het ontstekingsmechaniek werkte niet. Je kon de CIA echt niet om een boodschap sturen.

Obama zond mariniers naar Pakistan die de klus met verve klaarden, terwijl de directeur van de CIA, Leon Panetta, gelukkig alleen maar mocht meekijken.