De Edese Post

De Molukse ouderen zijn in kleurrijke jurken en nette pakken naar de opening in het gebouw Ina Ama gekomen. Vandaag is de dag dat ‘hun’ huiskamer officieel open gaat. Blijdschap en geluk stralen van hun gezichten, terwijl ze luisteren naar de verschillende sprekers. Een van hen is Elly Schut, teamleider van Sector Welzijn Ouderen (SWO). Zij vertelt hoe stichting Ana Upu en SWO tot een samenwerking zijn gekomen. “In februari 2010 kwam het verzoek van de gemeente Ede of SWO wilde nadenken over een huiskamerproject. Wij waren daar al een beetje mee bezig, en we wisten dat Ana Upu ook plannen had.” De stichtingen vonden elkaar en in januari 2011 zijn de huiskamers van start gegaan. Schut: “De huiskamer in Lunteren is voor Molukse ouderen. In steunpunt Havezate in Ede gaat het om een algemene groep.”
Speciaal voor de ouderen wordt er tijdens de opening naast Nederlands ook Maleis gesproken. Ook mevrouw Lawalata, vrijwiligster in Lunteren, begint haar interactieve speech in het Maleis. Daarna vertelt ze in het Nederlands over het programma van de dagbesteding. “We komen iedere dinsdag van 10.00 tot 14.00 uur samen. Het eerste uur drinken we wat en spelen we spelletjes zoals Moluks memorie.” Daarna is het tijd voor sport. “Onder leiding van een sportleraar bewegen de ouderen op Molukse en Indonesische muziek of trainen ze met een bal.” Na het sporten is het tijd voor een hapje eten. “We nuttigen met elkaar een warme maaltijd. Daarna is er een rustige activiteit, bijvoorbeeld knutselen.”
Een belangrijk onderdeel van de huiskamers is dat ouderen contact leggen met leeftijdsgenoten. Wethouder Hélène Hullegie, die met het onthullen van het naambord de huiskamer officieel opende, is enthousiast over de warme cultuur en rijke familiebanden die de Molukse gemeenschap heeft. “Mijn ouders wonen in het zuiden van Nederland, en alle kinderen in het noorden. Ik zou willen dat zij ook iets als dit hadden.” Volgens Hullegie heeft het Huiskamerproject veel voordelen. “Het zorgt ervoor dat mensen zo lang mogelijk thuis kunnen blijven wonen en niet vereenzamen. Ook kan de thuissituatie even ontlast worden.”