De Veluwepost

“Als jij nu dat broodje opeet, kan ik het in je zakje doen”, zei ze. Hoewel het broodje voor straks was, at ik het op. Mijn vrouw deed de vogel in het zakje. Er kwam gepiep uit.

“U moet de dierenambulance bellen”, zei een loodgieter die onze dakgoot aan het vernieuwen was.

“Voor een vogeltje?” zei ik.

“Ja, daar is de dierenambulance voor”, zei de loodgieter. Ik moest lachen. Omdat ik zag dat de loodgieter dacht dat ik hem uitlachte, misschien werd hij wel verteerd door schuldgevoel omdat het dier vermoedelijk uit de door hem gerestaureerde dakgoot was gevallen, verstrakte ik meteen.

We liepen naar boven. Terwijl ik het boterhammenzakje vasthield, belde mijn vrouw de dierenambulance. Er waren veel wachtenden voor haar. Het vogeltje bewoog in het zakje en piepte. Het maakte een tierige indruk.

“Goedemiddag, we hebben een vogeltje gevonden. Wanneer komt u?” vroeg mijn vrouw. Ze luisterde even en hing op.

“We moeten het vogeltje terugzetten waar we het hebben gevonden. Dan kunnen de ouders hem ophalen om hem te leren vliegen”, zei mijn vrouw.

Beneden zetten we het vogeltje in de geveltuin van de buren.

Een uur later werd er aangebeld. Mijn vrouw en ik liepen naar beneden.

“Marijke heeft net een vink gevonden. De loodgieter zei dat hij van jullie was. Ze is hem naar Artis brengen”, zei de andere buurvrouw.

“Daar komt ze alweer aan”, zei ik.

“Artis wilde hem niet hebben. Ze waren bijna gesloten”, zei Marijke.

Ze zette de vink in de geveltuin. De ogen en het kopje gingen van links naar rechts.

Een uur later ging de bel weer.

“De vink is dood”, zei de buurvrouw.

Mijn vrouw liep vlug naar beneden. Door de intercom luisterde ik mee.

Terwijl de buurvrouw een graf dolf met een dessertlepel, kwamen zij en mijn vrouw tot de slotsom dat het vogeltje een mooi leven had gehad. Hij had in een boterhammenzakje gezeten en was naar Artis geweest. Welk vogeltje kon hem dat nazeggen?