Groot Eindhoven

Bette Midler maakte een jeugdige indruk. Ze liet zich van de bank op de grond vallen omdat ze zogenaamd van haar stokje ging. Ze droeg een rok die haar benen bloot liet. Ze kon het hebben. Ze sprak van vroegere typetjes die 'met pensioen' waren. Graham Norton verwees naar shows die ze veertig jaar geleden had gespeeld. Toch zat er een jeugdige vrouw die de show stal op een door jongeren bekeken zender.
Het deed me genoegen, temeer omdat ik, oud genoeg om het REM-eiland te hebben meegemaakt en verstandig genoeg om hier niet te gaan uitleggen wat het REM-eiland was, een paar dagen eerder bij Comedy Central was geweest om te praten over het maken van een televisieprogramma.
Hoewel de stadstaat Sparta in het stokoude Griekenland werd geregeerd door 28 mannen die ouder dan zestig jaar moesten zijn, verheerlijk ik de ouderdom niet. Van Sparta is ten slotte vrij weinig over. Inderdaad worden sommige wijnen beter met het klimmen der jaren, maar in dat proces is de kwaliteit van de druif doorslaggevend.
Grootouderverering hoeft van mij niet maar 'jeugd' beschouw ik niet als keurmerk. Van jeugd word ik wel eens doodziek, vooral van de ermee gepaard gaande arrogantie en het schaamteloos tentoongespreide gebrek aan kennis. "Toen was ik nog niet eens geboren." Het enige voordeel van jeugd is dat de dood ondenkbaar is.
Wij leven in Nederland in een cultuur waarin een gebrek aan jaren wordt verheerlijkt.
Kunst moet 'vernieuwend' zijn om voor subsidie in aanmerking te komen of anderszins bekroond te worden. Ambachtelijkheid staat in laag aanzien. Ik klaag niet. Er zijn genoeg mensen die ik dommer heb zien worden met het klimmen der jaren. Ouderdom is geen prestatie. Iedereen kan oud worden.
Leeftijd is betrekkelijk. Er is een fijne uitspraak uit het scheerzeeptijdperk van Benjamin Franklin: "Kijk uit voor jonge dokters en voor oude kappers."