Oude IJsselstreek Vizier

Van de week las ik het maar liefst drie keer. Het is helemaal ingeburgerd in het dagelijks taalgebruik. Je hoort en leest het regelmatig uit alle lagen van de bevolking. Ik bedoel dan ‘Van de gekke’, of ‘Van de zotte’, ‘Van de gestoorde’ en ga zo maar door.

Er wordt nog wel eens gedacht dat wij dat hebben te danken aan de heren Van Kooten en De Bie, maar dat is niet zo. Kees en Wim hebben onder andere ‘Van die dingen’ aan de taal nagelaten. Het nooit geëvenaarde komische duo is bijvoorbeeld ook verantwoordelijk voor ‘En wel hierom’ en ‘Do ist de Bahnhof’. Maar ‘Van de gekke’ is veel ouder.
Het komt uit de begintijd van de Nederlandse televisie. De bedenker hiervan is Klukkluk, de zwartwitindiaan in de televisieserie Pipo de clown. De clown reisde met zijn vrouw Mammaloe met de duizend gouden krulletjes door de televisiewereld in een woonwagen getrokken door de ezel Nononono. De indiaan liep er tussendoor en verzorgde een lachwekkend pijl-en-boog nummer, want was een miserabele boogschutter. Daarbij bediende hij zich van een krom soort Nederlands. Zoals de 60’er jaren Nederlander dacht dat indianen wel zouden spreken. Hij zei ‘Mij zijn van de bange’ of ‘Dat zijn van de gekke’. Het aangepaste ‘Dat is van de gekke’ is nu algemeen Nederlands. Om buitenlanders kon je lachen. Er is veel veranderd.

Er staat een eskimo aan de deur. Hij is met iglo en al door het ijs gezakt en zoekt het nu in onze vrieskou. Ik hou de deur mooi gesloten. Het is raar volk. Met die jassen van berenvellen. En die rendieren. En die slee. Die komt er mooi niet in. Voor je het weet laat hij zijn familie overkomen. Wij zijn toch niet van de gekke.