Het Kompas

Hoewel hij dus buiten de Hoeksche Waard woont geniet de sympathieke dichter, die in het dagelijks leven werkzaam is bij de gemeente Binnenmaas, heel erg van de natuur en het landschap in de regio.
Dat komt ook deels omdat hij zijn hobby, vogels spotten, iets waar hij bijna met net zoveel passie over kan vertellen als over zijn dichtkunst, ook goed kan beoefenen in de Hoeksche Waard. “Ik geniet er van om door het gebied te rijden.
Als ik dan om mij heen kijk dan moet ik telkens denken; ‘Oh wat mooi!’”, zegt hij.

Schoonheid

“Mijn inspiratie haal ik uit de schoonheid der dingen. Dat kan over het landschap hier gaan, maar bijvoorbeeld ook over Dordrecht, de Dordtse Kil of de Biesbosch”.
Dat hij zich sinds september nu ‘landschapsdichter’ mag noemen betekent veel voor Wim Bauer.
“Ik was echt overdonderd destijds. Ik was uitgenodigd om mee te doen en we moesten een gedicht schrijven over het landschap, de molens en de zomer. Er deden ook best veel dichters mee, tussen de 40 en 50 geloof ik.”

Dichtbundel

“Sindsdien heb ik veel interessante en inspirerende mensen mogen ontmoeten, allerlei uitnodigingen ontvangen en inmiddels is ook mijn dichtbundel ‘De tuin van toen’ verschenen.”
Na de dichtwedstrijd werd Wim gevraagd om voor de website van het Bram Roza Festival elk seizoen een gedicht over de Hoeksche Waard te schrijven, maar hij besloot elke maand een gedicht te maken over het landschap. En dat bevalt hem prima.

In de smaak

Vorige week mocht hij ook als eerste zijn dichtkunst voordragen tijden de Gedichtendag 2012, afgelopen week, in de Galerie De Opkamer in Maasdam. Ook bij het daar aanwezige publiek vielen zijn gedichten en oprechte, gepassioneerde voordracht in de smaak.
Zijn liefde voor taal en teksten gaan terug naar zijn jeugd.

Gitaar

“Mijn moeder had vroeger een gitaar en later kocht mijn broer ook al jong een gitaar. Ik besloot toen zelf een basgitaar te kopen en samen schreven we teksten voor onze muziek.
Dat vloeide bij mij later bijna automatisch over in het schrijven van poëzie.”

Uitdaging

“Het schrijven van poëzie is een uitdading, maar vooral ook een passie. Het is iets wat ik gewoon moet doen”, vindt Wim.
“Het is steeds een uitdaging om op zoek te gaan naar de betekenis van de verzamelde woorden, als waarnemingen en ontmoetingen uiteindelijk gevangen worden in een gedicht”.