De Peperbus

In een kartonnen doos zaten nog wat van zijn spullen; houten wasknijpers, kromgetrokken zwart-wit foto’s, een waslijntje en plastic bakjes waar hij met leukoplast en een pen de woorden ‘ontwikkelaar’ en ‘fixeer’ op getoverd had. De doos ging naar de overloop. Het visnet mocht blijven hangen.

Met de handen in mijn zij bekeek ik de ruimte. In mij borrelde een plan. Deze zolder zou met een paar minieme ingrepen een disco kunnen worden. Er moest een discomeubel komen (zelfgemaakt), twee lichtboxen (zelfgemaakt), speakers, rekjes voor de singeltjes, een lichtorgel, minstens honderd LP’s, een microfoon om de platen aan en af te kondigen, een mengpaneel (allemaal zelf gekocht) en een dansvloer. Alleen aan de dansvloer hoefde niets meer te gebeuren.

Die avond tijdens de macaroni ontvouwde ik, bij het strooien van de geraspte kaas, mijn zolderplannen. Mijn moeder vond het zomaar goed. De enige voorwaarde was dat de drie witte kledingkasten bleven staan. Het gaf de dansvloer een aparte aanblik.

Voor de lichtboxen en het discomeubel (beide zelfgemaakt) had ik planken nodig. Als ik dinsdag naar school liep, struikelde ik bij ons in de wijk over de vuilnisbakken met daarnaast resten en restjes hout. Dat hoefde dus geen probleem te zijn. Zat ik alleen nog met het vervoer.

Nu had mijn achterbuurjongen André een trapauto met aanhangbakkie. Het karretje stamde uit zijn en mijn jeugd (we waren inmiddels 11) , maar was nog steeds ideaal om spullen mee te vervoeren. Als we wijdbeens trapten en de stoel op de achterste stand zouden zetten, moesten we een heel eind komen. Ja, het “ik-project” was een “wij-project”geworden. André’s moeder wilde nog wel weten “waar deze discotheek dan eigenlijk helemaal gepland stond”.

Mijn antwoord “eigenlijk helemaal bij ons thuis” viel duidelijk in goede aarde. Er waren nu al twee vrouwen die het een geweldig plan vonden! We speelden met het idee de dansvloer uit te breiden.

Ronald Kamps

Reageren? kampskruimels@gmail.com