De Edese Post

“Internet. Het zegt me wel wat.” De vrouw kijkt pijnzend voor zich uit. De wenkbrauwen licht naar voren. “Dat is toch iets met boeven vangen? Nee? Is dat Interpol? He jammer nou kom maar met een ander woord dan.”
Ik zie dat de vrouw met haren zolang als van een Fries Paard zich niet snel laat ontmoedigen. Het verbaast me dat ze nog zo goed Nederlands spreekt. “Kom wat zei je nou net? Download?” Ik kijk de vrouw van rond de dertig aan en knik. “Download inderdaad. Het is engels.” “Ja”, zegt de vrouw,“dat snap ik ook nog wel.” De vrouw doet een arm onder haar kin alsof het een extra aansluiting is voor nieuwe informatie. “Heeft het iets met het Downsyndroom van doen? Dat je daar een heleboel kinderen van hebt? Down a load. Ook niet? Tjongejonge. En die woorden kent iedereen zeg je? Wat heb je nog meer? Livestream? Glasvezelkabel? Kilohertz? De vrouw proeft de woorden al waren ze gedoopt in azijn. “Vreemde woorden”, mompelt ze. “Aardige woorden voor scrabble maar dat zal wel niet meer bestaan. Toch? Wordfeud? Op je Android? Met een App?” De vrouw kijkt een tijdje voor zich uit naar de horizon alsof ze zichzelf op de lijn in de verte ziet staan. “Misschien had ik toch, niet toen ik veertien was, moeten besluiten om als eerste meisje rond de wereld te gaan lopen”, verzucht ze. “Je snapt niets meer van de maatschappij en lopen duurt gewoon te lang. Als je terugkomt is er niemand die het meer weet.”