Groot Eindhoven

Wonen in een stad is fantastisch. Zeker in Eindhoven. Ik geef toe ik ben niet helemaal objectief, maar toch. Eindhoven heeft veel mooie en ruim opgezette woonwijken. Met veel groen en ruimte voor kinderen om te spelen. En overal voorzieningen, zoals winkels en scholen, dichtbij. Wat wil je nog meer?

Niets eigenlijk. Zeker niet zoiets als een woonhuis voor ex-gedetineerden. Laat staan een voorziening voor langdurig verslaafden met psychiatrische ziektebeelden. Dat soort mensen willen we liever niet in de buurt. Die passen toch beter in die andere buurt. NIMBY noemen we dat. Not In My Backyard (niet in mijn achtertuin).

Ex-gedetineerden

Afgelopen weken was er in twee buurten veel commotie over de huisvesting van ex-gedetineerden. Mensen die hun straf hebben uitgezeten en een nieuwe start (onder begeleiding) maken in de samenleving. De woningbouwcorporaties stellen daarvoor woningen beschikbaar. Her en der verspreid in de stad.

Die woonhuizen geven eigenlijk nooit problemen. De weerstand tegen de komst is echter groot. Op zich is de weerstand van de buurtbewoners te begrijpen. Mensen maken zich zorgen. Dus terecht vragen mensen om overleg en goede afspraken. Net zoals je dat met je andere buren doet. Maar soms zijn mensen niet meer voor argumenten vatbaar. Ze willen niet. Althans niet bij hun in de wijk. En wat doe je dan als gemeente? Best lastig.

U heeft makkelijk praten

De gemeente, lees de wethouder, gaat dan in overleg. Mensen zeggen dan vaak: “U weet niet waar u het over heeft. U woont vast in een dure buurt en ver weg van dit soort voorzieningen”.

Dat argument is gelukkig snel van tafel, want ik woon pal achter een nachtopvang voor daklozen. En iets verderop ligt het terrein van de GGzE. En de overlast is nagenoeg nul. Natuurlijk zie je de bewoners wel eens lopen. En ze zien er niet allemaal even verzorgd uit. En soms hebben ze hun hele bezit bij in plastic tassen. Maar is dat overlast? Ik vind van niet. Er zijn goede afspraken gemaakt met Neos en de politie voor het geval dat nodig mocht zijn.

Welkom

Wat zou het toch mooi zijn als er mensen, straten, wijken zijn van bewoners die zeggen: “Wij willen wel; ze zijn welkom bij ons in de buurt”. Wat zou dat toch mooi zijn. In plaats van “niet in mijn achtertuin”, “wel in mijn achtertuin”. Wie weet melden zich vrijwilligers bij het lezen van deze column? Ik daag u uit.

Mary Fiers

Wilt u reageren?

Wilt u mijn website bezoeken