De Peperbus

De verchroomde paaltjes. De rode loper. Het bewegend licht. In vele kleuren. Veel blije en uitgelaten mensen. Een kleine rij, een lichte spanning om naar binnen te gaan. Prachtig geklede dames. Langs de gastheer die mij buiten een goede avond wenst.

Anjer in het knoopsgat, witte handschoenen aan, een keurig lange jas, de haren net gekapt. Twinkelende pretoogjes, alsof hij straks zelf het toneel op mag. Klein van stuk, maar prominent aanwezig. Zonder dominantie, maar zeer uitnodigend. Hij laat je je erg welkom voelen. Je merkt dat je op de goede plek bent voor een goede avond.

Eigenlijk is de pret al begonnen dat je zo’n entree mag maken, met een dergelijke uitstraling. Met vriendelijk gezag wijst hij foutparkeerders de goede weg naar de fietsenkelder. Andere biedt hij een helpende arm bij het uitstappen van de taxi. Een attractie op zich.

Tsja, af en toe mag ik er ook staan. Daar bij de ingang. Om bijvoorbeeld de kaartjes te controleren, de mensen de weg te wijzen in het gebouw. Vragen te beantwoorden, welkom te heten met een kort vriendelijk woord. Altijd met een glimlach. Niet verzonnen of gemaakt. Maar van binnen. Met trots voor het gebouw, voor de voorstelling, voor het publiek dat we welkom mogen heten.

Het is fijn om gastheer te zijn. Eigenlijk is het een hele eer. Mensen welkom heten op een feestje. En na afloop iedereen een fijne avond te wensen. Ik kan het iedereen aanraden, het geeft een magnifiek gevoel. Net als in dat spotje: ‘dat zouden meer mensen moeten doen’. Hmmm, een mooi idee om uit te werken: gast-gastheer in het theater. Tweet @Sweitser en wellicht bent u wel de eerste gast-gastheer van Odeon de Spiegel.
poleon op Sint Helena

Martijn Sweitser