De Toren

Gelukkig zit de zaal behoorlijk vol, de meesten hebben de sneeuw getrotseerd. Terecht, want we worden vanavond getrakteerd op een fantastisch spelende band en een muziekliefhebber die ons enthousiast meeneemt in de geschiedenis van The Band. Het hele spectrum, van het allervroegste begin - nog vóór Bob Dylan - tot hun eerste eigen album (Big Pinken) en het triestige einde (The Last Waltz), passeert de revue.

De zaal is vooral gevuld met ‘echte mannen’ - al dan niet met hun vrouw - die een goede muzikale opvoeding hebben genoten. Voor mij geldt dat minder, want als ik een bekende tref bij de zaal-ingang die me vraagt: ‘Kom je voor Leo of voor de muziek?’, kan ik niet anders dan eerlijk bekennen dat ik voor Leo kom. Ik ken The Band niet. There, I’ve said it. Achteraf denk ik: hoe ís het mogelijk en believe me: ik ga de schade inhalen.

Het leek me ook niet zoveel uit te maken, want ik kan altijd enorm genieten van de enthousiaste verhaalsels van Leo tijdens zijn tv-optredens. En dan maakt het me eigenlijk nooit zoveel uit over wélke muzikant of band het gaat. Het is de liefde voor muziek.

Gelukkig geldt dat ook vanavond. De start lijkt een beetje nerveus te zijn. Blokhuis zegt ook dat ze een beetje bang waren voor een halfvolle zaal, door het weer. De band die hij bij zich heeft, bestaat uit topmuzikanten. Ze zijn allemaal multi-inzetbaar; spelen dus allemaal meerdere instrumenten en volgens mij heb ik ze (bijna) allemaal zien zingen.

De heren spelen niet één op één de leden van ‘The Band’ na, maar samen spelen ze wel ongelooflijk godsgruwelijk (excuse my French) lekker! De muziek is heerlijk. Het is deze muziek die voor mij aan de roots staat van alles waar ik nú graag naar luister. Echte gitaarmuziek, met heerlijke zang, lekkere melodieën - en ó! wat hou ik van dat orgel! Het doet me terugverlangen naar de tijd van de LP en de tijd toen mannen nog lang haar hadden. De tijd dat ik er nog niet was dus.

Leo vertelt ons de verhalen van The Band. Hoe de bandleden elkaar hebben leren kennen, wie die bandleden waren, waaróm The Band zo speciaal was, hoe het zat met Dylan, hoe het zat met de onderlinge verstandhoudingen, de verhalen achter de liedjes en - na de pauze - hoe het zat met dat afscheid, met die film. Met de gasten tijdens dat afscheid en met de (tegenstrijdige) belangen. Hij legt ons uit welke muzikale invloeden er meespeelden en hoe de muziek in zijn algemeenheid zich ontwikkelde in die tijd. En hij doet dat met zijn welbekende enthousiasme.

In de pauze spreek ik een handjevol mensen die wél echt komen voor de muziek. Die vinden het maar vervelend dat Blokhuis er steeds tussendoor komt ‘met z’n geklets’. Tja. Daar gáát deze avond over, denk ik dan. Toch kan ik me voorstellen dat, als je alleen komt om naar een vette band te luisteren, waar je álles al van weet, het weleens showstopping kan werken, zo’n verteller tussendoor.

Ongetwijfeld waren deze lui in de minderheid afgelopen vrijdag, want ik heb verder geen onvertogen woord gehoord over de muzikanten en persoonlijk heb ik écht genoten van de manier waarop Leo Blokhuis ons trakteerde op een avondje muziekles. Zoals eigenlijk alleen ‘Don Leo Blokhuis’ dat kan. Chapeau!

The Band was:
Wouter Planteijdt (Sjako!, Jeroen van Merwijk): gitaar / bas / drums / zang
Eric van Dijsseldonk (Ricky Koole, Laura Vane & the Vipertones): gitaar / mandoline / piano / orgel / drums / zang
Roel Spanjers (Normaal, Ricky Koole): orgel / piano / accordeon / mandoline / zang
Hans van der Lubbe (de Dijk): bas / viool
Richard Heijermans (Sjako!, Ricky Koole): drums / piano / orgel

Volg mij (@doriendeboef), De Toren (@DeTorenBW) en De Poorterij (@poorterij) op Twitter. Voor informatie over en kaarten voor komende voorstellingen in De Poorterij surf je naar www.depoorterij.nl.