De Koerier

Ze heette Carine, was vijftien, Française en prachtig. Ik was zestien, sprak geen woord Frans en was op slag verliefd. Dat we elkaar niet konden verstaan deed er niet toe. We hadden toch geen tijd om te praten. Twee dagen lang was ik de Zonnekoning van de camping. Trots als een pauw paradeerde ik met ‘jolie’ Carine over het strand.

Het was de tijd dat er nog geen digitale fotografie bestond en ik zelf geen fototoestel had. Van mijn gelukzalige momenten met Carine is dan ook werkelijk niets op de gevoelige plaat vastgelegd. Kort geleden trof ik Carine op Facebook. De foto’s die zij had geplaatst deden nog niet eens in de verte denken aan de bloedmooie Carine uit mijn herinneringen.

Kennelijk worden dingen in mijn herinnering altijd veel mooier dan ze eigenlijk waren.Puberale veroveringen blijken in de praktijk net zo veel puistjes te hebben gehad als ik. De bruine Volvo van mijn vader bleek achteraf geen rijdend paleis, maar een afgekeurde Leopard-tank te zijn geweest. En mijn waargebeurde verhalen zijn in de loop der jaren steeds sterker geworden.

Ik ben daarom ook een beetje bang dat de Elfstedentocht straks ontzettend tegenvalt. In mijn herinnering is het een heroïsche tocht, met stuifsneeuw, ijshagel, orkaanwinden en kilometers mensonterende kluunhorror. Zul je net zien dat de winnaar straks na 5 uurtjes op zijn hypermoderne klapschaats al fluitend de finish overschaatst. Ik zeg: dooi!