Streekblad

Datingsite

‘Ik heb een profiel voor je aangemaakt, hoor ’. Mijn vriendin wil me aan de man hebben. Ik zit wel eens te neuzen op die sites maar tot nu toe spreekt het me niet zo aan.
Ik heb nog steeds het idee dat het beter is iemand ‘in het wild’ te ontmoeten. Laatst in de rij bij Albert Heijn vroeg een leuke man (helemaal mijn type) of hij mijn bonuskaart even mocht lenen. Ik bedacht koortsachtig een vlotte openingszin toen ik zag dat hij een hele voorraad tampons in de aanbieding wilde afrekenen. Helaas.
Een tijdje terug bij de bakker. Ook een leuke man, gaf mij een vriendelijke glimlach voordat hij zes (zes!) broden bestelde.
Verder ontmoet ik weinig loslopende mannen. Een bartype ben ik niet. En nagefloten word ik ook niet meer.
Mijn vriendin legde uit hoe het werkte. ‘We doen alleen dates in Zuid-Holland’, dat is handig en overzichtelijk. Heb je nog een leuke foto? ‘
Gelukkig was de schoolfoto dit jaar redelijk uitgevallen. Ik sta er christelijk op, zoals je dat vroeger zei. ‘En we doen alles eerlijk, we gaan geen jaren of kilo’s smokkelen. Dat zie je vaak op die sites. Heb je een afspraak met een knappe slanke donkerharige man, komt er een dikbuikige grijsharige opa binnen.’
‘Ik vind alles best. Ik hoor wel wanneer ik in actie moet komen.’
Dat was vorige week. Twee reacties op mijn profiel. De eerste van Kees uit Rotterdam. ‘Wat voor auto heb je? ‘, was zijn eerste vraag. ‘Geen’, mailde ik terug. Die heb ik een paar jaar geleden verkocht. Ik reed zo weinig en de kosten voor die paar ritjes had ik er niet voor over.
Kees wilde blijkbaar niet in zee met iemand zonder auto want ik kreeg meteen een afscheidsmailtje met een standaardtekst.
‘Dat schiet lekker op’, mompelde ik. Nu de volgende. Joost uit Gouda.
‘Laten we meteen iets afspreken, ‘schreef hij na een korte introductie. ‘Dan zie we meteen wat voor vlees we in de kuip hebben! ‘
Wat een hork zeg. Daar heb ik echt geen zin in.
Benieuwd wat er nog meer op mijn pad komt.

Monica Hallegraeff