De Toren

Het verhaal van Joran van der Sloot en Natalee Holloway is een gruwelijk verhaal dat geen enkele uitleg meer behoeft. Is daar wel een theaterstuk van te maken? De sceptici kunnen opgelucht ademhalen. Joran aan Zee brengt geen oppervlakkig stuk naar de theaters, maar een dialoog vol emotie.

Hooggehakt en vrijgevochten

De dialoog speelt voornamelijk tussen Sanne Vogel en Wouter Zweers. Al na een paar minuten accepteer ik het koppel als de vanzelfsprekende Natalee en Joran: wat een acteerwerk! Natalee wordt neergezet als het mooie, ietwat naïeve, vrijgevochten meisje. Een meisje zoals zovelen. Een meisje dat zich met hoge hakken en een korte jurkjes wil losrukken uit de verstikkende greep van haar moeder (die Natalee overigens als ongewenst kind beschouwde).

Gevaarlijk en overtuigend

Joran is de sluwe vos. Hij speelt graag spelletjes en zijn overtuigingskracht is bijna beangstigend. Maar ook leest hij Nietzsche en ambieert een politieke carrière. Tijdens het stuk wordt hij nauwlettend door het oog van de camera in de gaten gehouden en wordt alles wat hij zegt levensgroot geprojecteerd op een diascherm. Een symbool voor zijn vele optredens in de media.

Verassende insteken, maar Vogel en Zweers slagen erin de geloofwaardigheid van de karakters te behouden. Waar het verhaal in de media mijlenver van ons af leek te staan, worden de karakters nu herkenbaar en menselijk. Intiem. Emotioneel. En wat was het stil, na afloop, in de zaal.

Door: Sterre van der Hee (volg mij, weekkrant De Toren en de Poorterij op Twitter: @SterrevdH / @DeTorenBW / (@poorterij. Voor informatie over en kaarten voor komende voorstellingen in De Poorterij surf je naar www.depoorterij.nl