Wijchens Weekjournaal

Dat aanschuiven doe ik doorgaans met mijn vriendin die vanzelfsprekend ook iets met de HEMA heeft. Dan nemen we, naar gelang de trek, een capuccino met een tompouce, een kop snert, of iets anders hartverwarmends. Ja, dat is het goede woord: hartverwarmend. Een bezoek aan de HEMA verwarmt mijn hart. En, zoals ik net al zei, dat geldt voor de Wijchense HEMA in het bijzonder. En daar dan weer de lunchroom van. Afgelopen zaterdag merkten we het ook weer, toen we een tompouceje aan het oppeuzelen waren. Dat het bijvoorbeeld helemaal niet erg is als je per ongeluk eens wat morst. Let wel: dat gebeurt maar al te makkelijk als je aan een tompouce bezig bent. Wij, mijn vriendin en ik, hoeven er niet op ons tenen te lopen. Iedereen om ons heen is zo lekker normaal, zo normaal dat je jezelf – misschien wel tegen beter weten in – ook lekker normaal begint te voelen. HEMA, de gewoonste zaak van de wereld, is de slogan die opeens door me heen schiet.
Nu moet ik natuurlijk nog wel even wat over Wijchen zeggen. De Wijchense HEMA is al diverse keren in de prijzen gevallen. Omdat het er altijd zo op-en-top uitziet, omdat het personeel je zo optimistisch behandelt en – denk ik stiekem – vanwege de baas. Bij elk bezoekje loop ik Rolf wel even tegen het lijf. Alsof-ie overal is, en alles in de gaten houdt. Nee, niet op een vervelende manier. Ik denk wel eens dat hij alle klanten gedag wil zeggen, en dat hij per se wil dat zijn medewerkers die klanten goed behandelen. Vakkundig, vriendelijk en vanuit hun hart. En dan kom ik weer bij dat hartverwarmende. Rolf deed ons afgelopen zaterdag twee capuccino en twee tompoucen cadeau. Daarmee kon hij die dag niet hartverwarmender zijn. En wisten wij dat we ons hele leven aan de HEMA verknocht zullen blijven.