Rhenense Betuwse Courant

Oma’s handje werd vastgebonden aan de stoel. Ze was pas zes jaar. Ze ging naar de lagere school in de jaren twintig.
Haar linkerhandje werd vastgebonden aan de stoel want rechts schrijven was de norm. Als je met links schreef was je niet goed. Of het was niet correct.
Oma probeerde als klein kind rechts te schrijven terwijl ze linkshandig was. Het was een lang proces. Maar uiteindelijk lukte het.
Tegenwoordig hoeft het niet meer. Iedereen mag rechts en linkshandig zijn. Ieder zingt of schrijft zoals hij is.
Toch is het soms nodig om linkshandig te worden. Of rechtshandig.
Anders gezegd: Anders denken.
Een paar jaar geleden bond ik zelf mijn rechterhand aan mijn stoel. Denkbeeldig dan. Mijn denkpatroon wilde ik veranderen. Niet politiek maar gevoelsmatig. Mijn oude denkpatroon verbannen en verworden tot mijn eigen ik.
Mijn rechterhand stelde mijn oude denkbeelden voor. Mijn linkerhand mijn nieuwe denkbeelden. Opnieuw leren schrijven. Leren denken. Leren zijn.
Denkbeeldig het handje vastgebonden en oefenen en oefenen met de linkerhand. Of rechterhersenhelft is het eigenlijk. Het onbewuste deel. Het deel van je hersenen dat niet geregeerd wordt door oordelen en emoties maar zuiver waarnemen. Opnieuw aanschouwen en zijn. Opnieuw leren denken. Opnieuw leren schrijven. Net als oma.
Maar oma deed het waarschijnlijk met tegenzin. Oma moest. Want rechts schrijven betekende voor haar verplicht leven. Een leven wat ze niet wilde.
Ik wil het graag. Op nieuw leren leven. Mijn nieuwe denkbeelden leren. Mijn oude denkbeelden vastbinden op de stoel en met de nieuwe gaan schrijven. Veel oefenen en ik ga een gouden toekomst in.
© Sigrid Kemphaan 31-01-12 www.rbcourant.nl