dé Weekkrant Groningen

Zo heet het etablissement. Bij van Boven. Kan ik ook niks aan doen. In mijn deejay-tijd heette het Chez Dré. Vrij naar Dré Windt, waar ik nog mee in Cést Ca heb gewerkt. Naar gedane arbeid ging ik erheen om sateh te eten. Topkwaliteit! Nu zit er dus Bij van Boven. Je kunt er heerlijk lunchen en de bediening is ok. Het zit helemaal Boven Hooghoudt aan de Grote Markt. Vorige week zat ik er weer eens. Na de Straat even een pittah. Proef en u bent verkocht. Opeens stond er zomaar een ouder echtpaar naast mijn tafel. Zijn nooit eerder bij Bij van Boven geweest, dat zag ik direct. Echt zo’n stel uit de provincie dat een dagje shopt in Stad en dan onwennig een plekje zoekt in het restaurant. Duidelijk zichtbaar was dat zij ‘s morgens de krultang nog had gebruikt en hij nieuwe schoenen had gekocht, want op de plastic tas die de man droeg was in grote letters MANFIELD geschreven. Opeens was de man verdwenen en liet zijn eega moederziel alleen achter. Een attente serveester vroeg de vrouw of zij een plekje zocht. Haar reactie was verbijsterend. Nee, toch maar niet, haar man was immers al weg en om nou alleen te eten, nee, dat vond ze maar niks. “Het is mijn man hier gewoon te hoog. Hij is niet gewend om zo hoog te eten. Bij ons thuis is daarom alles ook gelijkvloers.” Ik verbrandde mijn mond aan de kaas met zalm pittah en zag de vrouw richting de trap lopen. Op weg naar haar man die was weg gelopen bij Bij van Boven vanwege de hoge ligging. Nippend aan de rode wijn dacht ik alleen nog maar aan het feit dat de move van deze provinciaal een stukje in Dé Weekkrant verdiende. Is bij deze dus gebeurd.

Piet van Dijken