De Kombinatie, editie Zwijndrecht

Ik weet niet meer wat ik er van denken moet. De deskundigen die ik altijd blindelings heb vertrouwd, blijken ook al even onbetrouwbaar als het weer. Begin januari kropen de sneeuwklokjes al uit hun schulp. Vroeger volstond één blik op zo’n klokje om precies te weten hoe laat het was. Dat verleidde mij dan ook om mijn winterjas in de mottenballen te hangen en onbezwaard de lentefrisse buitenlucht in te stappen.
Maar naar weer eens is gebleken kun je op de natuur evenmin blind varen als op de politiek. Onverhoeds zag de winter namelijk zijn kans schoon om alsnog een ferme deuk in mijn vertrouwen te slaan. Wie of wat kun je heden ten dage dan nog wel vertrouwen?
Moest ik eerst begrijpen dat Islamieten de oorzaak waren van alle ellende, werden dat later alleen de Marokkanen onder hen en nu blijken het dan toch de Polen te zijn. Zijn die misschien stiekem ook Islamiet? Ik zou het niet weten hoor, ik heb daar geen verstand van en zal er dus geen wetenschappelijk onderzoek naar verrichten.
Dat zou sowieso al zinloos zijn, want zelfs wetenschappers maken er maar een potje van. Die hebben een ideetje en presenteren dat vervolgens als een voldongen feit waarvan het overtuigende bewijs uit hun duimen gezogen blijkt. Tja, ik raak van dat alles een beetje in verwarring.
In 2001 was mij plechtig beloofd dat ik in 2006 met de trein vijf minuten eerder in Parijs zou zijn, zo ik daar eens een kijkje zou willen nemen. Maar nu is duidelijk geworden dat in ons eigen land de trein niet eens naar behoren kan functioneren. Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar de dwingende vraag werpt zich op of ik mezelf eigenlijk nog wel kan vertrouwen?