HetGooiseLeven

‘Als je het echt niet weet, dan kun je het altijd nog over je terugtrekkende haargrens hebben’, zegt mijn ‘über-grappige’ vrouw als ik zenuwachtig begin te worden van de naderende deadline waarop mijn column af moet zijn. Als de redactie ook nog grappige opmerkingen mailt dat je onder druk het beste presteert, is mijn writersblock compleet. Er komt niks.

En dat zei ik vroeger ook als mijn moeder me op de pot zette en ik kon niet. Dan kwam er ook niks. ‘Mammaaaaaaa... NIKS!’, schreeuwde ik dan op mijn hardst. U vraagt zich misschien af waarom ik dan zo schreeuwde als nette Gooise knul, en niet gewoon opstond en naar mijn moeder wandelde en gewoon zei: ‘Mamma, er komt niks’. Dat kwam omdat ik een soort stoeltje had, dat vastzat aan een plateautje er onder. Aan de achterkant stond een soort van paaltje en daar tegenaan stond het potje. Het mooie was (voor de ouders), dat als je op dat potje ging zitten, je meteen ook een riem om je middel kreeg.

En daar zat ik dan, gevangen en gekneveld aan mijn pot! Ik weet het me nog goed te herinneren. In de zomer, niet in de winter, werd ik dan gewoon met het hele gevaarte buiten gezet. Midden op het gras; daar zat ik dan, voor het oog van de wereld. En als er dan niks kwam, moest ik dus wel schreeuwen, want ik zat vast aan die verdomde rotpot. En als er dan niks kwam, dan kwam er ook geen snoepje. Want meestal kreeg ik bij ‘productie’ een toffee. Zo een die zo plakte, dat je niet raar moest opkijken als er opeens een melktand met een klomp tandvlees eraan, zo verdween in de plakkende massa. En al die toffees bij elkaar, zorgden later voor het dikke beleg van de boterhammen van onze tandarts.

De actie ‘Snoep verstandig, eet een appel’, bestond nog niet. Het was snoep verstandig, eet een toffee of twee. U ziet, groot gebrek aan inspiratie als ik het al heb over de stoelgang van een kleuter van twee begin jaren zestig.
Er gebeurt overigens genoeg hoor, daar ligt het niet aan. Soms mis je gewoon de klik met alles en zit je achter je beeldscherm tot het beeld in de spaarstand schiet en zwart wordt. Maar dan, maar dan, opeens... ja, JA! ... Nee … tóch niks. Met afgunst kijk ik naar de hond, die in diepe slaap naast me ligt en snurkt als mijn vrouw (ik kan namelijk ook grapjes maken).

Zou mijn inspiratie op zijn? Is mijn inspiratie tegelijk met de sneeuw verdwenen? Een prins verdwijnt onder de sneeuw, een PvdA-kroonprins verdwijnt achter de coulissen en miljarden euro’s verdwijnen naar Griekenland en schijnbaar verdwijnt ook mijn haar, samen met mijn inspiratie.

Want ik zou het bijvoorbeeld best over carnaval kunnen hebben, bedacht ik me. Het meest stompzinnige feest dat er bestaat. Ik, als enige niet-Limburger in mijn familie, bekijk met afgrijzen hoe familieleden zich jaarlijks in het feestgedruis storten om er pas een paar dagen later weer uit te komen en dan te veinzen niet meer te weten wat zich nu eigenlijk de afgelopen dagen heeft voorgevallen. Als ik als kind werd meegesleept om de carnavalsoptocht in Weert mee te beleven, die altijd voorbij het stoffenwinkeltje van mijn oma kwam, dan hing ik samen met mijn nichtje uit het bovenraam en dan konden we het niet laten om te proberen of we in de hoed van prins carnaval konden spugen. Tenminste, als ík niet net zat vast gegord aan mijn pot op het moment dat prins carnaval op zijn praalwagen voorbij kwam …

Nee, deze week wordt het niks, geen column dus. Ik ga nu maar even googelen op ‘terugtrekkende haargrens’ en daarna naar de wc en dan een toffee eten.