Zutphense Koerier

Gevangen als in de diepste kerker van een verlaten slot is Flavio. Zijn aardse leven stopte zoals het altijd was geweest: vol energie en vol ambitie. Maar nu, na jaren van zwerven is daar weinig meer van over, die levenslust en glans die van hem afstraalde.

De tijd is niet gestopt met het slaan van de klokken in 1899. In tegendeel zelfs; zij leek sneller te gaan dan ooit tevoren, met de geest van de ooit zo geliefde Flavio als stille getuige.
Avond aan avond zag Flavio mensen binnenstromen en weer vertrekken. Hij hoorde de mooiste concerten van de grootste orkesten, was ongenode gast op een netste borrels en de wildste gekostumeerde bals. Hij zag directeuren komen en weer vertrekken, de muziek en het publiek veranderen. Maar hij, de vroeger zo grote Flavio Constatore, veranderde geen haar. Geen rimpeling verscheen in zijn vale, lichtdoorlatende huid en hij kon nooit iets anders dragen dan het kostuum dat hij op zíjn 31 december aantrok.Hij ontving het applaus van het publiek dat hem niet zag en zich niet bewust was van zijn aanwezigheid.
Het was Flavio die de klassieke orkesten vervangen zag worden door bigbands en zangers. Het was die onfortuinlijke balletdanser die meemaakte hoe de beatmuziek de hoofden op hol bracht van de jongelui in de jaren zestig en hoe hun ouders de dag daarna in hun stoel zakten voor opnieuw een klassiek concert. Het was Flavio die de geschiedenis van de Buitensociëteit overleefde als dode.

Lees alle tot dusver verschenen afleveringen van het feuilleton op www.hanzehof.nl.