De Edese Post

JOPIE


Jopie staat er trouw te wachten
perron vier, dat is zijn portaal.
Om te helpen met zijn krachten,
tenminste, zo gaat het verhaal.

Jopie laat de mensen lachen,
heeft altijd wel een mopje klaar,
Steeds dezelfde, maar geen klachten,
want Jopie is een beetje raar.

Soms kan hij wat onnozel kijken,
alsof hij je niet helemaal geloofd.
En soms lijkt het of hij staat te kwijlen,
want Jopie is niet goed bij z’n hoofd.

Te weinig zuurstof bij z’n geboorte,
de tijd ging met hem aan de haal.
Dat was wat Jopie’s hoofd verstoorde,
en soms maakt hij onduidelijk kabaal.

Iedereen kent Jopie met z’n treinen,
allemaal denken ze zacht, dat arme kind.
Maar hij is er altijd, die sterke kleine,
altijd lachend, in weer en wind.

Maar ‘onze Jopie’ is er niet meer,
het tochtig perron werd hem fataal.
‘Ik zal hem missen’, denkt men elke keer,
tenminste, zo gaat het verhaal.