Huis aan Huis Enschede

Met een stralend gevoel word ik wakker. Ik denk terug aan gisteravond en laat alles nog een keer de revue passeren. Het is nog maar tien uur geleden dat ik als koorlid van Studio 65 op het podium van het Muziekcentrum heb gestaan. Alle ingrediënten zijn dan aanwezig om er een fantastische avond van te maken.
De mix van zang, muziek, mooie kleding, professionele grime én een fotograaf zorgen voor het ware artiestengevoel bij ons allemaal. Met een laatste buiging nemen wij afscheid van het enthousiast klappende publiek.
Maandenlang hebben we naar ons concert toegewerkt en het resultaat? Dat mag er zijn, het was in één woord ge-wel-dig! En nu is het voorbij. De lichten zijn gedoofd, de piano staat er verlaten bij, de zaal is leeg. Maar voor mij is het nog niet voorbij. De flarden tekst, de muziek, het applaus, het zoemt allemaal nog door mijn hoofd. De herinneringen aan dit musicalproject geven mij deze ochtend vleugels. Dat kent u vast ook wel. Als je een tijdlang keihard werkt aan een bepaald project en dan met succes de eindstreep haalt, dan wil je die ervaring met anderen delen. Een soort ‘oranje-boven’ gevoel, heel herkenbaar toch? Een uurtje later loop ik nog steeds zweverig bij het postkantoor naar binnen. Ik krijg een vriendelijk “goedemorgen” toegewenst, maar verder is het stil. Bij de bakker bestel ik stralend mijn broodjes, maar ook daar gebeurt verder niets. Helemaal niets! Ik slik en loop verbaasd weer naar buiten. Niemand reageert, terwijl één blik op mij toch genoeg moet zijn om het te (h)erkennen:
Hier loopt een artiest! De praktijk is opnieuw anders dan de theorie. Ontgoocheld begin ik met mijn dagelijkse leven. Gelukkig hebben we de foto’s nog.