Boxmeers Weekblad

"U kunt het beste een truffel uitkiezen met een paar gaatjes erin. Beestjes doen zich slechts tegoed aan de allerbeste", zei een van de handelaren die zich traditiegetrouw geheel rechts in de hal ophielden. Ik kocht dus een aangevreten truffel. Hij woog vijfenzeventig gram en geurde zoals ik nog nooit een truffel geroken had. Tien eieren in een plastic bakje, de truffel erbij, deksel er hermetisch op: als de eieren heel bleven kon ook de dag niet meer stuk.
Mijn eerste truffel at ik op tien maart 1978 in het Parijse restaurant Lous Landès. Ik herinner me de datum om twee redenen: ten eerste was het de verjaardag van mijn vrouw, ten tweede zou een dag later de zanger Claude Francois overlijden wat die ochtend letterlijk van terras naar terras over de grote boulevards gonsde.
Een eerste truffel proef je niet, zoals de meeste adolescenten na het roken van hun eerste joint teleurgesteld 'ik voel niks' zeggen. Van het truffelgerecht bij Lous Landès herinner ik me slechts de prijs. In Nederland zal het sowieso moeilijk zijn de smaak van truffel te ontdekken. Zuinige restaurateurs voegen snippertjes toe aan te pregnante sauzen, of gieten deciliters chemische truffelolie over de borden.
Toen ik op Nieuwjaarsdag het plastic bakje opende, moest ik gaan zitten van ontroering. Een hemels parfum vulde mijn neusgaten. Mijn vrouw pakte twee van de eieren, tikte ze kapot en mengde ze met bloem. Ze kneedde er een deegbal van. Uit de kast haalde ze een machientje, vulde het keer op keer met het geurige deeg totdat het flinterdunne plakken waren. Het machientje maakte slierten van de plakken. Ze kookte de tagliatelle, goot er drie losgeklopte truffeleieren overheen plus uitgebakken spekjes, een snufje geraspte Parmezaanse kaas en de pasta alla truffel carbonara was een feit. Vergeet ik nota bene het belangrijkste: de hele vijfenzeventig gram wegende truffel ging er in plakjes geschaafd overheen. Wie zuinig is met truffel, zal nimmer het geluk vinden.