Huis aan Huis Enschede

Het publiek komt om te luisteren en te kijken natuurlijk. Naast het zingen moeten we ook een beetje acteren, net zoals echte musicalsterren dat doen. Dus luisteren we op deze eerste repetitie naar de aanwijzingen van de regisseur. Hij zet strakke lijnen uit en doet ook een beroep op ons improvisatievermogen. “Gebruik het hele toneel, voel je een met de muziek en straal uit wat je zingt”. Ik sta vooraan en probeer de kunst af te kijken van mijn buurvrouw die al wat meer toneelervaring heeft. De muziek start. We lopen in groepen drie passen naar voren. Daarna snel teruglopen, omdraaien en direct weer drie passen naar voren. En ondertussen ook nog zingen. Niet moeilijk denkt u? De praktijk wijst anders uit. Want wie zingt, vergeet te tellen. En wie telt, vergeet te zingen. En dan heb ik het nog niet eens over de mimiek. Totaal vergeten! Uit het gelach om mij heen blijkt dat ik niet de enige ben die hiermee worstelt. De muziek stopt en ik probeer wat naar achteren te schuifelen. Nog niet helemaal zeker van mijn acteertalent ga ik op zoek naar een wat veiligere plek. Tevergeefs. Dan beginnen we opnieuw. De combinatie zang, beweging en mimiek vraagt vanaf de eerste tel opperste concentratie. Langzaam krijgen we het ritme te pakken en komen er steeds meer bewegingen bij. Aan het eind van de avond voel ik me al een echte musicalster. Nou ja, in de dop dan.

Anita Spijker
Studio 65 Vocaal Theater