De Bevelander

Beide dames volgden een toneelopleiding in Middelburg en ontmoetten elkaar na afloop van een voorstelling in de foyer. Die eerste avond klikte het gelijk ontzettend goed. Zo goed zelfs, dat ze al vrij snel besloten om samen een duo te vormen. Een clownsduo wel te verstaan.
Een clown ben je trouwens niet zomaar. Er wordt wel gedacht dat een clown alleen maar de lolbroek uithangt, maar volgens Frederieke komt er heel wat meer bij kijken. “We hebben allebei clownworkshops gevolgd”, legt ze uit. “Natuurlijk is een clown leuk en grappig en ook een beetje dommig, maar ze vinden zichzelf altijd geweldig en ze zijn ook altijd positief. Dat is natuurlijk wel heel mooi”, vindt ze. “Als clown moet je op zoek gaan naar het kind in jezelf”, gaat ze verder. “Je stippelt niet van tevoren uit wat je gaat zeggen of wat je gaat doen, maar je speelt vanuit je buik en dat is toch wel het allermooiste.” Naarmate ze meer vertelt over haar leven als clown wordt ze steeds enthousiaster. Je gaat vanzelf glimlachen als je naar haar verhaal luistert. Het gegeven dat beide dames uit het bedrijfsleven komen, maakt hun verhaal helemaal bijzonder. Frederieke werkte op een groot kantoor, maar ruilde haar keurslijf in voor een vrolijk clownspak. “Ja, het is een goede keus geweest”, zegt ze stellig. “Ik ben het gelukkigst met mijn clownsneus op.” Ook haar collega Jacomien is altijd druk geweest in het bedrijfsleven, maar op een gegeven moment kwam daar een eind aan. “Cabaret heeft mij altijd al gegrepen”, laat ze weten. “Ik wilde graag iets in die richting gaan doen, iets positiefs. Tijdens de toneelopleiding in Middelburg ontmoette ik een dramadocent die clown was en toen gebeurde het. De vonk van het fenomeen clown sloeg over. Het leek wel een soort verliefdheid.”
Tijdens hun stageperiode in een woonzorgcentrum in Vlissingen speelde het duo voor dementerende ouderen. “Sommige mensen liggen echt helemaal slap van het lachen”, vertelt Frederieke. “Maar soms gaan we ook naast iemand zitten en dan maken gewoon even een praatje. Dat zijn zulke mooie momenten. Laatst zat ik naast iemand die een paar keer achter elkaar zei: ‘Wat is dit een mooie dag.’ Van de verpleging hoorde ik later dat deze vrouw vaak heel depressief is.” Frederieke is even stil. “Daar doe je het toch voor.”