De Brug Utrecht

Van mijn eerste jaar aan de filmacteuropleiding is de laatste week aangebroken. En als ik aan het afgelopen jaar terugdenk, heb ik heel wat achter de rug. Mentaal én fysiek.
Zo heb ik al eens eerder een column gewijd aan het feit dat we een spelblok ‘dieren’ hadden, waarbij we ons als beesten door een lokaal voortbewogen en hier vervolgens op werden beoordeeld. Maar dit was niet het enige. Zo hebben we free run-les gehad om angsten te overwinnen en grenzen te verleggen. Je kunt namelijk heel wat doen aan je angst voor spinnen door over een bok te springen. En zo kun je bijvoorbeeld ook je claustrofobie de deur wijzen door twintig minuten lang de zweefrol te oefenen. Makkelijk zat!
Je inleven in een mishandelde ex-prostituee, elkaar in een bepaalde energie begroeten of binnen drie seconden veranderen in ‘het noodlot’, ‘een orgasme’ of ‘een paperclip’ zijn een paar voorbeelden. En dat alles in de aanwezigheid van twintig klasgenoten die je met z’n allen heus niet veroordelen en die ook geen mening hebben over wat je daar staat te doen.
Lichaamsbewustzijn, ook interessant. Zo is er ‘het spel’. Het gaat als volgt: je gaat met z’n tweeën tegenover elkaar staan en met gestrekte armen, handen tegen elkaar, probeer je de ander omver te duwen. Maar er is ook: op de vloer rollen, lichaamsdelen los van elkaar (al dan niet op de beat) bewegen en rondlopen door de ruimte ‘vanuit je hand’.
En waar het allemaal goed voor is? Geen idee. Dat is iets voor het tweede jaar.