De Bevelander

Van den Berg vertelt onder andere over belevenissen uit zijn leven op Noord-Beveland. Ine Bloemen uit Wissenkerke heeft een boek geschreven met daarin de mooie verhalen van de Noord-Bevelanders. “De geschiedenis mag niet verloren gaan”, vindt Ine Bloemen. Ze heeft de verhalen van vijftien Peelanders gebundeld voor een zo groot mogelijk, breed geïnteresseerd publiek. ‘Peelanders’ is haar eerste boek. De titel van het boek verwijst naar de geuzennaam voor de bewoners van Noord-Beveland.
In Peelanders nemen de vijftien geïnterviewden de lezer mee in de ontwikkelingen, sfeer en gebeurtenissen van het eiland. Van de aanleg van riolering, reinigingsdiensten, waterleiding en electriciteit, tot de watersnoodramp, de Tweede Wereldoorlog, het toerisme en het redelijk geïsoleerde leven op een eiland. Ine kwam op het idee toen de vader van haar overbuurman, een voormalig grote boer, bij de kerstmaaltijd over de tijd op het eiland van vroeger vertelde. Hij vertelde over de omgeving, verzorging van de tuin en de Tweede Wereldoorlog. Ine: “Ik vond het jammer dat deze verhalen verloren zouden gaan.” Later sprak ze de zoon van een kleinere boer die zelf een zeilboot had gemaakt. Ine: “Ik dacht: hier moet ik een verhaal over kunnen schrijven! Een bevriend echtpaar zei: ‘Moet je doen!’” Toen is Ine op zoek gegaan naar meer interviewkandidaten.

Rondgereisd

In drie jaar is Ine het eiland rondgereisd voor haar interviews, naast haar andere activiteiten. Ze heeft een aantal adressen, feedback en materiaal gehad van het archief van de gemeente. “Per persoon heb ik vier tot acht gesprekken gehad om het verhaal mooi op papier te krijgen”, vertelt Ine. “Als ik vond dat het af was, heb ik elke geïnterviewde vervolgens hun verhaal laten lezen. De anderhalf jaar daarna was ze bezig met de leesgroep (die haar feedback op het verhaal gaf) en het vinden van een uitgever (Het Paard van Troje). In het dorp wordt Ine nog niet echt herkend door haar boek. “Volgens mij is mijn foto op de achterkant ook niet zo herkenbaar”, denkt ze. Het boek is vrijwillig geschreven: “Ik heb dit boek niet voor het geld geschreven, maar om de verhalen,” vindt ze. Ine heeft al ideeën voor een tweede boek. Waar dat over zal gaan houdt ze nog even voor zichzelf.