De Zakengids Tiel

Laatst was ik in China. Beroepsmatig. Maar zag ook kans met de chinezen te praten over dat wat hen bezig houdt.
Bij aankomst in China bleek het regenseizoen bijna ten einde. Bijna 2 maanden had het – zo ongeveer onafgebroken of in elk geval heel veel – geregend. Met daarbij temperaturen die boven 30 graden liggen, voor europeanen zeer ongebruikelijk. Niet voor de Chinezen. Het zit in hun genen, ze zijn ermee opgegroeid en nemen het luchtig op.
Hoewel luchtig, men merkte nog even op dat een van de mooie dingen die van Nederland worden herinnerd, de prachtige blauwe luchten zijn. Die worden in China node gemist, blauwe luchten.
En dus iets wat de chinezen bezighoudt. Want hoewel ook in China de zon wel schijnt, viel het op dat de lucht een zorgelijke geel-grijze toon liet zien. Ik vertelde de chinezen dat het voor ons iets is waar we mee zijn opgegroeid, blauwe luchten en witte wolken. En inderdaad, ook de regenachtige dagen waar ze niet worden verwacht of op z’n minst zeer ongewenst zijn.
Ik voel mee met de huidige vakantiegangers die in deze omstandigheden hun hardverdiende vakantiegeld spenderen in dit druilrecord. Want een record zal het wel weer worden, de natste juli-maand in 421 jaar.
Straks gaat een van de altijd montere weermannen of vrouwen dat bericht aan ons brengen. Monter en positief blijven is het devies. En natuurlijk, na regen…enzovoort. Het positieve cliche van mijn moeder wordt hier nog vaak uitgesproken, vooral als we weer ‘ns een bui op ons dak hebben gehad. “Het meeste valt ernaast”.