De Havenloods Noord

Na een dik half jaar hebben al meer dan honderd Rotterdamse vrouwen een ode gekregen. Veel van hen zullen dat zelf niet eens weten. De drie heren die elke week hun loftrompet steken over drie nieuwe vrouwen laten het de hoofdpersonen lang niet altijd weten. Milan Boonstra loopt gewapend met zijn camera door de stad om vrouwen zo spontaan mogelijk te fotograferen, Janjoost Jullens maakt thuis gedichten over de vrouwen die hij in een eerder stadium heeft gezien en Baschz Leeft maakt her en der op straat snapshots van vrouwen waar hij thuis tekeningen van maakt. Die drie onderdelen (foto, gedicht, tekening) maken rotterdames.net tot één grote ode aan de Rotterdamse vrouw. Eind november, na een jaar, wordt die ode afgesloten. Liefst met een expositie of een boekje.
“Als het over Rotterdam gaat, worden er vaak harde woorden gebruikt”, vertelt Janjoost. “Havenstad, werkstad, beton, criminaliteit: allemaal harde associaties. Maar wat Rotterdam écht leuk maakt, zijn de dames. Niets is zo leuk als door de stad fietsen en naar vrouwen kijken. Het is heel simpel: meer dan de helft van de Rotterdammers denkt zo. Het is eigenlijk zo simpel dat je het je vaak niet realiseert.”
Elke week zetten Milan, Janjoost en Baschz drie nieuwe odes op hun site. Soms gaan ze bewust de straat en kijken ze goed om zich heen. Maar meestal gaat het om toevallige ontmoetingen. Om een onverwachte glimlach op straat, of iemand die ze toevallig in de supermarkt zien lopen. “We hoeven niet per se een compleet beeld van de Rotterdamse vrouwen te schetsen. En het gaat ook niet om bekende vrouwen. We geven juist een stem aan vrouwen die normaal niet gehoord worden. Het zijn odes aan vrouwen op straat die het verdienen om in het zonnetje te staan. Dat kan om allerlei redenen zijn. Of iemand nou knap is of schattig, en of het nou om fysiek gaat of om karakter.”
Wat ‘de Rotterdamse vrouw’ zo bijzonder maakt? “Ze zijn écht, echter dan elders. Ze hoeven niet zo nodig knap te zijn op een modellenmanier. In Amsterdam lijken dames van een afstandje vaak mooi, maar als ze dichterbij komen zie je dat ze helemaal opgedirkt zijn. In Rotterdam is het ‘what you see is what you get’. Daar willen we de Rotterdamse vrouwen voor bedanken. Onze ode is eigenlijk ook een soort dankjewel.”