De Weekkrant

De verandering van het ontslagrecht is terecht een veelbesproken onderwerp, waarbij de meningen haaks op elkaar staan. Voor- en tegenstanders zijn het er wel over eens dat de huidige procedure toe is aan verbetering; de onenigheid gaat vooral over de vraag hoe het aangepast moet worden.
Minister Kamp van Sociale Zaken en Werkgelegenheid heeft inmiddels het plan uit het zogenaamde Kunduz of Lenteakkoord overgenomen en in hoofdlijnen aan de Tweede Kamer voorgelegd. Daar is nú wel een meerderheid voor het plan, maar of dat na de verkiezingen op 12 september nog zo is, moet nog blijken. Er is veel weerstand, ook bij de vakbonden.
In de voorstellen is geregeld dat werkgevers vanaf 1 januari 2014 werknemers zonder voorafgaande toets kunnen ontslaan, maar ze betalen wel de eerste periode van WW. Werknemers krijgen bij ontslag geen ontslagvergoeding meer, maar een financiële vergoeding die ingezet moet worden voor scholing of voor het vinden van een nieuwe baan. De gang naar de kantonrechter of ontslagaanvraag via het UWV is dan niet meer aan de orde. Wel kan een ontslagen werknemer achteraf alsnog naar de rechter stappen als hij het er niet eens met de gang van zaken.
De minister ziet zijn notitie als een aanzet voor een brede discussie over de noodzakelijke hervormingen van de arbeidsmarkt. “Deze voorstellen versterken de werking van de arbeidsmarkt: ze leiden tot meer mobiliteit, minder tweedeling tussen tijdelijke en vaste contracten en meer scholing. Dit leidt uiteindelijk tot een hogere arbeidsproductiviteit en versterkt daarmee de economische positie van Nederland.”
“Dat kan wel zo zijn”, stellen de critici, “maar wat moet een ontslagen werknemer met een potje voor scholing als hij zijn hypotheek niet meer kan betalen?” De kantonrechters vrezen door de aanpak een enorme toename van rechtszaken, een verdubbeling denken ze.
En nu al zijn er berichten van werkgevers die tot 1 januari wachten met een ontslagprocedure, omdat het dan veel goedkoper voor hen wordt. Vooral als het gaat om oudere werknemers.