De Weekkrant

Het is vooral de zogenaamde internetgeneratie, de generatie Y (geboren tussen 1975 en 2000), die flink aan de poort rammelt om de leidinggevende posities van de babyboomers over te nemen. Op de arbeidsmarkt is het leidinggevend kader voornamelijk nog in handen van de babyboomers (geboren van 1946 tot 1960), maar die gaan de komende jaren massaal met pensioen.
Het is niet zozeer de daaropvolgende generatie X (geboren van 1960 tot 1975) die de aandacht trekt, maar de internetgeneratie. Deze jonge mensen zijn opgegroeid met het internet; zij kunnen zich niet voorstellen hoe het leven was zonder het word wide web en de snelle toegang tot alle gewenste informatie.
Het is een zeer zelfverzekerde groep die makkelijk van baan verandert als ze hun zin niet krijgt, of denkt elders meer kansen of leuker werk te vinden. Waar de babyboomers gewend waren te tonen wat ze waard zijn alvorens ervoor beloond te willen worden, zeggen de jongeren: eerst betalen, dan leveren we de gevraagde prestatie.
Het is voor bedrijven vaak lastig het deze mensen naar de zin te maken, want er is in feite sprake van beperkte loyaliteit. Overigens past deze generatie prima bij de zo begeerde flexibele arbeidsmarkt. Ze zijn bereid ervoor te zorgen dat hun kennis op peil blijft en kunnen makkelijk van baan en baas veranderen. Overigens geldt dat niet voor alle leeftijdgenoten; er is ook een grote groep die niet zo flexibel is en toch hard nodig op de arbeidsmarkt.
Met de lessen van deze generatie voor ogen, maken arbeidsmarktdeskundigen en sociologen zich nu al zorgen over de volgende generatie: de generatie Z (geboren tussen 1992 en 2010). Dat zijn de mensen die binnenkort gaat besluiten over het wel en wee van Nederland.
Ze zijn opgegroeid met een eigen tv en computer. Met Twitter en vrienden van Facebook. Zijn zij straks – vanaf 2020 komen zij op de arbeidsmarkt – in staat samen te werken? En welke eisen gaan ze stellen?
We krijgen te maken met een generatie van netwerkers; hoog opgeleid en internationaal georiënteerd.