De Faam

Het hoofdonderwerp was de debuutroman van Chad Harbach: ‘The Art of Fielding’, die in het Nederlands de belachelijke titel ‘De Kunst van het Veldspel’ heeft gekregen. Men noemde het ‘misschien het beste sportboek ooit’. The Art of Fielding is geen sportboek, het is een roman. Het past in een rijtje met ‘The Natural’ van Bernard Malamud en ‘The Great American Novel’ van Philip Roth, romans die zich afspelen tegen een achtergrond waarin honkbal een rol speelt. In Nederland hebben we ‘De renner’ van Tim Krabbé, een literaire prestatie die niet in één adem genoemd kan worden met ‘Temidden der Kampioenen’ van Joris van den Bergh of ‘De Coolsingel bleef leeg’ door Hugo Borst. De laatste twee zijn echte sportboeken, geschreven door verslaggevers die, weliswaar in een persoonlijk stijl, een journalistiek genre beoefenen.

Mart Smeets en Jan Donkers noemden op de vraag naar hun ‘beste sportboek ooit’ titels die mijn voorkeur niet hebben. Maar ik zit thuis en ik heb er nu een tijdje over kunnen nadenken. Hier volgt het lijstje van door mij geselecteerde toppers.

1)    The Boys of Summer (1971). Hierover is nauwelijks discussie mogelijk. Ook in de VS wordt dit epos over de Brooklyn Dodgers door Roger Kahn algemeen als het beste sportboek ooit beschouwd.

2)    Ball Four (1970). Zo romantisch als het eerste boek, zo controversieel was het tweede, geschreven vanuit het hart van het honkbal door Jim Bouton, ooit een werper bij de New York Yankees. Hij was de eerste die schreef over het slikken van pillen door professionele sporters als de gewoonste zaak van de wereld.

3)    Friday Night Lights (1990) over high school football in het stadje Odessa in het hart van Texas. Harde realiteit van teenagers op de rand van succes of ondergang.

4)    The Breaks of the Game (1981). Basketbal in Portland door David Halberstam.

5)    The Summer Game (1972) door Roger Angell, de man met een van de fijnste pennen uit de geschiedenis van de New Yorker.