De eerste keer dat ik, als redacteur van het Amsterdamse studentenblad Propria Cures, werd toegelaten was in 1973. Bij de organisatie werkte een aardige mevrouw die ons kaartjes gaf met de vinger op haar lippen: “Aan niemand doorvertellen, jongens.”

Een van ons was trouwens een meisje, Mensje van Keulen, die dat jaar een beroemd schrijfster was geworden. Zij had haar kaartje als enige verdiend.

Het Boekenbal werd gehouden in Uilenstede, een studentencampus waar ik voor het eerst van mijn leven een kopieerapparaat zag. Vroeg in de ochtend legden we ons hoofd op de glasplaat voor zelfportretten. Hilversum drie, Groen Links en angst voor straling bestonden nog niet. (In een aflevering van Mad Men, mijn favoriete televisieserie aller tijden, doen ze het ook.)

Een jaar later waren we nog even geïmponeerd. Het Bal werd gehouden in Den Haag omdat Louis Couperus het thema was. Er reden Boekenbalbussen tussen Amsterdam en Den Haag. Voor een weekblad schreef ik een ‘ironisch’ stukje over het bal omdat het, nog altijd, mode is om net te doen alsof het allemaal maar heel gewoon is om Harry Mulisch  met de koningin te zien praten.

Harry Mulisch komt nog altijd, de koningin niet meer. Een paar jaar geleden zag ik prinses Laurentien en prins Constantijn op het Boekenbal. Het was toch een beetje alsof ze het tweede hadden gestuurd.

De avond begint altijd met een voorstelling waar meestal niks aan is. Ik herinner me één geweldige show van Freek de Jonge en een hilarisch optreden van Zak en As. Het ongewild leukste moment speelde zich ergens in het midden van de jaren tachtig af in Carré. Twee broers en het zusje Meijsing voerden een heel slecht, grappig bedoeld stukje op. Totdat de redacteur van Propria Cures, ze hadden natuurlijk weer stiekem kaartjes gekregen, Erik van Muiswinkel vanaf het tweede balkon iets riep.

“Jongens, boven komen, eten!”

Harder is er om Erik waarschijnlijk nooit gelachen.

De familie Meijsing zocht een goed heenkomen.

Het feest kon beginnen.