Steenwijkerland Expres

Buenos Aires, 15 januari 2011, 19.30 uur

Het zit erop. Voor de vierde keer heb ik de Dakar rally uitgereden, voor het tweede jaar achter elkaar alleen in een buggy. Ik heb het nu vreselijk naar m’n zin maar er waren de afgelopen twee dagen natuurlijk wel momenten dat dat minder was. Negen uur achter elkaar aan een touw achter een truck hangen is geen pretje. De organisatie wilde mij verbieden verder te gaan maar ik zei dat ik het toch zou doen. Ik moest wel op een bandje inspreken dat ik dat op eigen risico zou doen maar ik geef echt nooit op.

Uit de reacties die ik achteraf kreeg begrijp ik dat 99,99 procent van de coureurs het toen wel voor gezien zou houden maar ik wist gewoon zeker dat we het konden halen. Ook al was het inderdaad geen pretje als het touw weer eens brak en ik weer een vreselijke slinger kreeg. Maar ja, het kon niet anders; we moesten gemiddeld 50 km per uur halen oom op tijd binnen te komen.

Ik wist dat er een sensor kapot was en dat ze zo’n tweeënhalf uur nodig zouden hebben om dat te repareren. Die tijd was er gewoon. Helaas kreeg ik al snel tijdens de volgende etappe een probleem met de koppeling. De lagers waren eruit gelopen, waardoor ik niet hard kon rijden. Ik had al m’n belts al gebruikt en kon niet riskeren dat er weer een zou breken.

Het was de bedoeling dat de truck van Pascal op 236 km zou staan, zodat we daar een reparatie uit konden voeren. Helaas mocht Pascal daar niet blijven staan. Het gevolg was dat we elkaar pas bij 477 km zagen!

Maar dat ik nu allemaal vergeten. Vandaag was het een rondje om de kerk. Gewoon op m’n gemak gereden. Zorgen dat je heel aan komt en genieten van al het publiek langs de kant. Echt te gek; die mensen hier zijn helemaal uitzinnig.

Dat uitzinnige kan ik dit jaar nog maar een keer meemaken. Morgen alleen nog het podium op voor de medailles en de schouderklopjes…