Steenwijkerland Expres

Buenos Aires, 16 januari 2011, 15.45 uur

Wat een ontlading is het geweest. Na twee weken afzien, kwam het er gisterenavond bij mij ook wel uit. Rond een uur of elf ging bij mij het lampje uit. Maar dan ook echt uit. Ik was ineens m’n evenwicht half kwijt en moest echt gaan liggen. Daar schrok ik wel even van. Dat doet je realiseren hoe je de afgelopen weken gefocust bent geweest. Je leeft op adrenaline en kan daardoor veel langer doorgaan dan onder normale omstandigheden.

Gelukkig was alles vanmorgen weer goed en kon ik volop genieten van de prijsuitreiking. Weer de winnaar zijn in twee klassementen is toch niet niks. En dan toegejuicht worden door zo’n enthousiaste menigte. Dat heeft me echt wel iets gedaan.

Daarna reed ik terug met mijn teamgenoot Pato Silva. Nou, dat was niet normaal! De populariteit van die man bij zijn landgenoten overstijgt echt die van Michael Schumacher. We hebben over dat stukje dus wel heel wat langer gedaan; we konden er soms gewoon niet door.

Nu is het tijd om eens met de teamgenoten en met relaties te gaan praten over hoe de afgelopen weken eigenlijk zijn geweest. Een aantal van hen zie je wel elke dag, maar het komt er dan echt niet van om verhalen uit te wisselen..

Tja, en dan zit het erop. Voor dit moment wil ik alleen nog al die mensen die met mij meegeleefd hebben en me gesteund hebben bedanken.

Tot een volgende keer!